O empatii z mojej perspektywy

Empatia z perspektywy mojej pracy z ludźmi to przede wszystkim chęć zrozumienia drugiej osoby, umiejętność słuchania i wchodzenia w inną perspektywę, bez oceny, negatywnego nastawienia, krytyki i sugestii. To umiejętność otwartości i tolerancji na opinie innych bez konieczności przekonywania do swoich poglądów czy przekonań. To szczere współodczuwanie. Po czym to rozpoznaję? Po tym, ze ktoś po wysłuchaniu nazywa rzeczy trafiając w sedno, neutralnie i celnie. Czyta drugą osobę będąc dawcą empatii. Empatia to tolerancja na inność i różnorodność, bez względu na to, jak zaskakująca może być. Skąd się bierze? Z uważności, z rozwiniętej samoświadomości, z ciągłej chęci pracy nad sobą, nieprzymuszonej woli zrozumienia drugiej osoby. Empatię budujemy i rozwijamy poprzez doświadczenia i autorefleksje. Można się jej nauczyć, ale tylko pod warunkiem dobrych intencji. Sztuczna zawsze zostanie wykryta, w niewymierny sposób poczucia nieszczerości i intuicji. Nie można udawać empatii, albo ktoś ją ma albo nie.

Krok 1: Chcę być empatyczny

krok 2: Znam jej wartość (doświadczyłam od innych i poczułam jej moc, dostrzegam korzyści dla siebie i swojego poczucia oraz otoczenia

krok 3: Uczę się jej budując świadomość każdego dnia i w każdej sytuacji. Jeśli jest intencja to przychodzi łatwo i dość szybko.

Krok 4: Staje się nawykiem, sposobem bycia.

Krok 5: Daję światu kolejnego lepszego człowieka – siebie.